Whatever will be,will be

หมีแพนด้ามาแล้นนนนนนน

ทะเลาะกะแฟนมันช่างบั่นทอนสุขภาพกายและสุขภาพจิต

ฮ่วยยยยย

๒ วัน นอนไป ๖ ชั่วโมง

หน้าเหมือนน้องหลินฮุ่ยเลย

"ความรัก คือ ความทุกข์

การแอบรัก คือ ทุกข์กว่า

การเลิกรัก (ไม่ได้) คือ ทุกข์ที่สุด"

ไปอ่านเจอมา โดนใจที่สุด - -''

ช่วงนี้อยู่ในระยะหัวเลี้ยวหัวต่อจริงๆนะเนี่ยๆ

มานั่งดูไดอารี่ที่จดไว้ว่า เขาทำอะไรให้เรา เราทำอะไรใ้ห้เขา วันนี้รู้สึกอย่างไร

โอ้ววววว ทำไมตั้งแต่ปลายเดือนเมษายน มันช่างทะเลาะกันถี่ล่ะเกิน

ทะเลาะกันทุกอาทิตย์ จากที่ไม่เคยทะเลาะกันเลย 

แถมทะเลาะเรื่องเดิมอีก เวรกรรมจริงๆ

 เมื่อวันก่อนก็โดนโกรธด้วยความงง

 เมื่อวานพอโทรไปจะคุยด้วยดีๆ ก็โดนว่า

เลยมานั่งคิดๆๆๆ

ตูทำอะไร ตานั่นถึงโกรธได้หว่า ไม่เข้าใจ

จริงๆ แต่ละเรื่องเราต้องเป็นคนโกรธไม่ใช่หรอเนี่ย

งง งง งง งง

ตอนแรกก็ยังดีๆอยู่เลย มาโกรธตรงคำว่า

"ตัวเองนั่นแหล่ะ ไม่อยากคุย"

ไม่เข้าใจปู้จายยยเลย 

เรางอนอยู่ แต่ก็มาโกรธเรา 

ว่าแล้วก็โทรไปใหม่ (ค้างคาไม่ได้ ไม่ชอบๆ)

ตั้งสติ ใจเย็นๆ แล้วกดโทร

ค่อยๆ ถามว่าเป็นอะไร โกรธอะไรหรอ

คำตอบที่ได้มาคือ

"เปล่า"

"เปล่า" 

"แล้วแต่สิ"

"คิดเองดิ" (ถามว่า รักไหม)

"เฉยๆ" (ถามไปว่าอยากเลิกหรอ)

 เท่านั้นแหล่ะ ปิ๊วววววววววววววววววววว (เสียงฟิวส์ขาด)

"ตัวเองจะเอาไงกันแน่เนี่ย!!!!!" 

เครียดดดดด ร้องไห้ดีกว่า

แล้วก็วางหูไปด้วยประการฉะนี้

ทำใจได้สักพัก นั่งคุยกะเทพบุตรขี่ม้าขาว(เพื่อนของเขา)

เทพบุตรค่อยๆ ถามเราให้เราคิดว่าทำเราทำตัวอย่างไร เขาทำตัวอย่างไง 

คุยไปคุยมานั่งนึกไปเราทำอะไรผิดหว่า งง

และในที่สุดก็ค้นพบว่า

เขางอนที่เราไม่เห็นความพยายามทำดีของเขา

เขาพยายามปรับปรุงตัวเองเท่าที่เขาจะทำได้ แต่เราก็มองไม่เห็น

มองไม่เห็นก็เซ็งแล้ว ดันไปว่าเขาอีกว่าไม่รัก ไม่อยากคุยกะเรา

งอนเลย - -''

เมื่อคิดได้ประการฉะนี้...ก็เรื่องปฎิบัติการง้อดีกว่า

เริ่มด้วยการโทร.ไป

อ้าววววว....ปิดเครื่อง

ส่งข้อความไปล่ะกัน

ประมาณว่า รู้นะว่าทำแบบนี้ตัวเองก็ไม่สบายใจเหมือนเค้าเพราะตัวเองยังรักเค้าอยู่

เน้นว่า รู้แล้วนะว่ารัก - -

ส่งเสร็จ เฮ้ออออ นอนดีกว่า

 ตื่นเช้ามาโทรไปหน่อยล่ะกัน

"ไม่สบายเดี๋ยวค่อยคุยได้ไหม" เสียงโกรธอยู่

ก็สั่งลาให้ดูแลตัวเองแล้ววางหูไป

ตอนเที่ยงโทรไปใหม่

"ฮัลโหล ดีขึ้นยัง"

"หายแล้ว มาทำงานแล้วเนี่ย" น้ำเสียงเป็นมิตรมากมาย

"อ๋อ ดีๆ ดูแลตัวเองด้วยนะ แล้วกินข้าวกินยายัง"

"ครับ กินแล้วครับ "

คำตอบที่ได้มีแต่ "ครับๆๆ โอเคครับ"

แล้วก็วางหูด้วยความงงอย่างแรงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ทำไมอารมณ์เปลี่ยนแปลงเร็วแบบนี้เนี่ย เครียดๆๆ ตามไม่ทัน

โดนโกรธแบบงงๆ

แล้วก็ดีกันแบบงงๆ

ไม่เข้าจายยยยยยยยยยยยย

รึ เมื่อวานเราโทรไปผิดเบอร์หว่า

รึ เมื่อวานมันคนละคน

อ๋อออออ รู้แร่ะ

"แฟนนู๋มีประจำเดือนแหงๆๆๆ"

-*-

 ปล. ปู้จายเข้าใจยากจริง